Mijn 1e boek??

 Het gaat echt gebeuren!

 

Een paar jaar geleden ben ik begonnen met het schrijven van een verhaal. In die tijd schreef ik nog verhalen. Korte stukken. Soms alleen maar fragmenten. Tot ik begon met Voor altijd. Uren lang, tot diep in de nacht achter mijn laptop. En als ik ’s morgens wakker werd met mijn laptop nog naast me dan ging ik meteen weer door. Een goede collega heeft het tussendoor gelezen, een hele opgave op zich want hij was nog niet typefout vrij. Maar zijn enthousiasme moedigde me aan om door te gaan. Toen ik het eindelijk af had en eens goed bekeek zag ik meteen de rood onderstreepte tekst. Tja, dislectie is niet handig als je schrijfster bent. Dus het hele verhaal , zeg maar spreekwoordelijk, achter in de kast gegooid. Niets meer mee gedaan.

 

Tot een tijd terug ik het weer tegen kwam. Herlezen, herschreven en tja nu was ik eindelijk tevreden. Lieve collega’s en vrienden hebben mijn verhaal gelezen. En ik weet zeker dat ik zonder hun aanmoediging nooit het manuscript op had durven sturen. Ik zie zelf de spel en taalfouten niet dus waarom zou een uitgever de moeite nemen. Nadat ik een ongeluk had gehad en een moeilijke periode achter de rug had besloot ik dat het leven te vergankelijk is. Een mens moet soms stappen durven te nemen. Afgelopen December 2008 trok ik dan ook de stoute schoenen aan en heb mijn manuscript verstuurt. 

 

Toen in Maart mijn telefoon ging en ik bericht kreeg dat de uitgever geïnterreseerd is in mijn manuscript……. Het is moeilijk te omschrijven, de euforie, het gelukzalige gevoel. Zou het dan echt gebeuren?

 

Het heeft veel tijd gekost om de fouten uit de tekst te halen. En zonder de hulp van mijn lieve vriend zou me dat ook nooit gelukt zijn. Foto’s verzamelen voor een cover, foto’s van mij zelf. En nu……

Het is gelukt. Mijn boek is dan eindelijk te koop. In Augustus rolt hij van de drukpers. Ik kan bijna niet wachten op het moment dat ik hem dan ook echt in mijn handen heb.

Zo blijkt maar weer. Je kunt meer dan dat je zelf denkt.